Przede wszystkim, należy kupić linę w zależności od tego, jaki rodzaj wspinaczki zamierzamy przy jej użyciu uskuteczniać. Dla każdego rodzaju wspinaczki istnieje inny rodzaj odpowiedniej liny:

- wspinaczka górska – przede wszystkim, lina do tego rodzaju wspinaczki powinna być prosta i nie mieć tendencji do zwijania się – jest to niezwykle istotna cecha, jako że zwijająca się lina może być nawet przyczyną tragedii. Warto również kupić linę  podwójną, ze względu na ostre kamienie i duże wysokości wspinaczki;

- wspinaczka skalna – tutaj lina nie musi już być podwójna, ale powinna być solidna i, co za tym idzie – nieco cięższa, zaś jej średnica powinna być znaczna, aby lina nie uległa łatwemu przecięciu czy przetarciu. Warto też wybrać taką linę, która posiada istotną dla nas powłokę zapewniającą ochronę  przez zamoknięciem – mokra lina bowiem traci część swoich przydatnych cech;

- wspinaczka skałkowa – tutaj lina będzie najcieńsza, a zarazem najlżejsza i… najtańsza. Nie potrzebujemy wymyślnych cech, które będą ją wyróżniać  – przydać może się jedynie odporność na ostre krawędzie, czasem spotykane właśnie na skałkach.

Warto pamiętać również o tym, że lina musi mieć odpowiednie parametry, właściwe dla naszego stylu wspinaczki i właściwości, na jakie liczymy. Spośród wielu różnych, łatwych do zrozumienia pojęć takich, jak średnica czy waga liny, są dwa, które potrzebują dodatkowego wyjaśnienia. Pierwsze z nich to siła graniczna – człowiek, który spada ze skały asekurowany przez linę najlepiej wytrzymuje jednorazowy, krótkotrwały napór do 1000 kg, czyli 10 KN. Wszystkie obecne na rynku, atestowane liny (a więc zawierające atest CE lub UIAA) mają siłę graniczną poniżej 10 KN – warto wybrać linę o jak najniższym współczynniku, który zapewni nam jednocześnie dość „miękkie” lądowanie w powietrzu. Drugim pojęciem jest tzw. liczba rwań, która wskazuje na to, ile takich lotów ze skały wspinacza jest w stanie znieść lina. Zwykle jest to liczba powyżej 5, bowiem na taką liczbę są robione testy – dobrze jednak, jeśli lina jest jak najbardziej wytrzymała.

- nogi – trudno jest nam w to uwierzyć, ale stawianie nóg bokiem na półkach skalnych może doprowadzić  prędzej czy później do kontuzji i nie jest wcale najbezpieczniejszym wyjściem. Aby wspinać się dobrze i bez większego trudu, a przede wszystkim, z pewnością, ze się nie spadnie, dobrze jest stawać na palcach – mieścimy się wtedy na półkach skalnych, zaś możliwość kontuzji czy obsunięcia nogi jest naprawdę mała;

- ciało – szczególnie ważne jest ono, kiedy próbujemy uskuteczniać wspinaczkę  w pionie, przesuwając się np. w bok – wtedy bowiem najbardziej potrzebujemy odpowiedniego balansowania ciałem, w celu utrzymania równowagi. Jest to niezwykle trudne dla początkujących osób i niełatwo jest wychwycić własne błędy, stąd najlepiej jest ćwiczyć  taki ruch wraz z kimś, kto zna się na wspinaczce i powie nam, co robimy źle.

Jeszcze kilka rad – ćwiczeń podstawowej techniki nie należy robić  na takim poziomie, na jakim aktualnie się znajdujemy, bowiem wymaga on od nas ciągłego skupienia na tym, aby nie spaść –  dlatego właśnie technikę zawsze ćwiczymy pod okiem zawodowca i na trasach prostych dla nas, które przechodzimy bez większego zastanowienia się.

W niedzielę zwyciężyli zawodnicy teamu The North Face – Kinga Ociepka i Łukasz Dudek. Dla Kingi to już drugie zwycięstwo w Boulder Festcie

Boulder Fest odbył się jak co roku na ściance wspinaczkowej AZS UMCS.

Poniżej wyniki finałów

Finał kobiet

Finał mężczyzn

- pierwsze buty warto wybierać przy pomocy kogoś doświadczonego, choćby profesjonalnego sprzedawcy w sklepie ze sprzętem sportowym; doradzi on nam, jakie buty wybrać dla osoby początkującej tak, aby były bezpieczne i aby jednocześnie nie przepłacić;

- nie warto kupować butów zbyt ciasnych – stopa w nich bardziej się męczy, puchnie, co nie pomaga w trakcie wspinaczki. Jeszcze kilka lat temu znany był pogląd, że buty do wspinaczki mają być bardzo ciasne – jest to tylko częściowa prawda, bowiem powinny one być na tyle ciasne, abyśmy nie mogli poruszać w nich stopą i palcami, bo mogłoby doprowadzić do kontuzji, ale zarazem, abyśmy bez problemu mogli w nich chodzić i stawać na palcach;

- buty powinny być zrobione z wygodnego materiału – podeszwa powinna mieć jak największy współczynnik tarcia, co zapobiega ślizganiu się nogi, kontuzjom, a nawet spadnięciu z półki skalnej. Dodatkowo, dobrze jest inwestować w buty, w których po prostu będzie nam wygodnie – dobrze, jeśli materiał przepuszcza powietrze, bowiem wtedy noga nie poci się i nie ślizga. Lepiej jest kupić buty na rzepy, które lepiej dostosowują się do stopy i szybciej można je założyć lub zdjąć;

- zwróć uwagę na kształt buta – zwykle bowiem buty do wspinaczki mają przedłużony czubek, co umożliwia nam stawanie na nawet małych krawędziach. Jeśli jednak buty mają zbyt zwężoną przednią część, może to doprowadzić do ściskania palców i w efekcie powstawania odcisków czy bolesnych ranek – but powinien być optymalny, jednak nie powinien ściskać naszej stopy zbyt mocno oraz mieć zbyt wyeksponowanego przodu.

Jednak skupmy się na razie na tym co robić jeśli pragniemy rozpocząć naszą przygodę ze wspinaczką. Jedna z propozycji jest bardzo prosta i wydaje się aż nader oczywista. Jest to kurs wspinaczkowy, na który zapraszani są również zupełni amatorzy. Minusem takiego rozwiązania może być oczywiście koszt, ale są też liczne plusy. Pośród nich możemy z pewnością wymienić doświadczenie, którym podzielą się z nami fachowcy. Mogą oni nauczyć nas kilku prostych nawyków, czy sztuczek, które znacznie wpłyną na jakość naszego stylu wspinania. Opowiedzą nieco o technice wspinania się, pomogą ją poprawić i udoskonalić. To na prawdę bardzo dobry wybór, ale oczywiście trzeba mieć pod nosem odpowiedni klub i ściankę, które ów kurs przeprowadzą. Bo może się okazać, że będziemy na niego dojeżdżać kilkadziesiąt kilometrów od naszego miejsca zamieszkania. Dlatego warto się wcześniej zorientować w temacie.

Tuż obok techniki i umiejętności ważną sprawą jest nasza kondycja fizyczna. Bez niej ciężko będzie nam ujść kilka – kilkanaście metrów w górę, tak krótka droga może okazać się niesamowitą męczarnią. Na szczęście nie trzeba mieć sprzętu ani ściany wspinaczkowej w domu, by odpowiednio przygotować się do zdobywania kolejnych wzniesień. Wystarczy odrobina zapału. W tym celu warto biegać i robić przysiady, aby wzmocnić nogi oraz robić pompki, czy ćwiczyć hantlami by wzmocnić ręce. Warto też zaopatrzyć się w przyrząd do ćwiczenia palców – siły ich zacisku. Od tego może zależeć jakość i moc naszego uchwytu. Oczywiście taki przyrząd możemy zastąpić nieco prostszym elementem – wystarczy gumowe kółko, które możemy w dłoni zgniatać i rozprężać. Im takie kółko będzie twardsze, tym oczywiście lepiej, choć na początek nie ma co przesadzać.

Kolejną sprawą pozostaje kwestia sprzętu do wspinania się. W ten warto się z czasem zaopatrzyć, aby nie polegać tylko i wyłącznie na wyeksploatowanym sprzęcie pożyczonym w klubie. Zresztą to daje nam większą swobodę – możemy się wspinać gdzie i kiedy chcemy, nie czekając na to, aż ktoś zwolni nam uprząż, czy linę. Jednak oczywiście na początku lepiej nie szaleć, bo któż wie, czy zapał do wspinaczki nie minie nam szybciej, niż przyszedł. Jednak kiedy czujemy, że „to jest to” – warto pytać o porady ekspertów, osoby doświadczone, czy nawet poszukać pewnych informacji na internecie.

Trudno powiedzieć, który z elementów wyposażenia jest najważniejszy. Zapewne każdy z nich ma mniejszy, bądź większy wpływ na nasze bezpieczeństwo, dlatego też o każdy z owych elementów trzeba dbać i je konserwować.

Jednym z podstawowych elementów wyposażenia osoby wspinającej się jest lina. Na terenie Polski powinna spokojnie wystarczyć taka o długości około 50-60 metrów, za granicą natomiast lepiej mieć nieco więcej zapasu, czyli 60 metrów i więcej. Producentów lin jest sporo, więc najlepiej pytać sprzedawcę, czy osobę obeznaną – jaką kupić do naszych potrzeb i możliwości, jednak zawsze należy pamiętać, że kupowana przez nas lina musi posiadać odpowiedni atest. Bez niego może być zagrożone nasze życie i zdrowie.

Kolejną sprawą są uprzęże. I tu podobnie jak i przy linach istotny jest atest, który gwarantuje nam odpowiednie wykonanie wyrobu, a więc i bezpieczeństwo. Jednakże w przypadku uprzęży nie tylko o bezpieczeństwo chodzi. Ważną sprawą jest także wygoda, to od niej zależy, czy wspinaczka przyniesie nam przyjemność, czy będzie jedynie uciążliwym hobby.

Nie bez znaczenia dla komfortu wspinania się pozostanie odpowiednie obuwie. Niektórzy zalecają dla początkujących zakup korkotrampków (i obcięcie korków), co jest z pewnością inwestycją bardzo tanią, choć na dłuższą metę uciążliwą. Jeśli mamy zamiar wspinać się dłużej, poświęcić temu część swojego życia – warto zaopatrzyć się w specjalistyczne obuwie. I tutaj musimy się zastanowić na jakich ścianach będziemy się głównie wspinać. Czy to będzie skała, czy sztuczna ściana, a więc czy będą szczeliny, uchwyty, czy będzie ślisko, czy raczej duże tarcie. To ma duży wpływ na rodzaj zakupionych butów. Jednak zawsze należy pamiętać, że obuwie musi być idealnie dopasowane! Nie może być za duże, żeby nam nie zsunął się ze stopy w trakcie przeskakiwania z jednej półki skalnej na drugą, ani nie utknął w szczelinie. Przysporzy to nam więcej kłopotów i nerwów niż radości.

Trudno sobie wyobrazić wyposażenie osoby wspinającej się bez woreczka z magnezją. Nie jest to droga inwestycja a pozwala nam wysuszyć palce, a więc zwiększyć ich tarcie, czyli uczynić uchwyt pewniejszym.

Aby skompletować sprzęt do wspinania się potrzebne nam będą również karabinki osobiste, ekspresy, pętle, taśmy i oczywiście asekuracja. Tutaj rodzajów mamy wiele, więc sporo zależy od naszego gustu, upodobań i potrzeb. O więcej warto pytać sprzedawcę, bądź osób, które wspinają się już od lat i mają w tym pewne doświadczenie. Z pewnością chętnie ci pomogą.

Oczywiście pierwsze co może przyjść na myśl to skały, a jak skały to i natura, czyli oczywiście wypad poza miasto. A choć Polska to kraj w przeważającej części nizinny, to jednak można znaleźć w nim kilka naturalnych ścian wspinaczkowych. A choćby w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie wielu zapaleńców szlifuje swoje umiejętności. I tu mamy dość szeroki wybór, bo na skały możemy się wybrać w wiele uroczych miejsc, jak choćby do tutejszego Olsztyna, Mirowa, Podzamcza, Podlesic, Okiennik, czy też do Rzędkowic. Wybór szeroki, a na dodatek te piękne jurajskie widoki…

Widoków nie zabraknie i w Tatrach, gdzie mogą się udać miłośnicy wyższych gór. Tutaj zapraszają nas takie krainy, jak rejon Morskiego Oka, czy też kolejne doliny: Gąsienicowa, Pięciu Stawów, Kościeliska.

Skoro jesteśmy już w tej części Polski to spójrzmy na okolice pobliskiego Krakowa. Tutaj ukojenie dla wspinaczkowych pragnień możemy odnaleźć w Dolinie Będkowskiej, bądź też w Dolinie Kobylańskiej. Ponadto szczęścia możemy szukać na Skałkach Twardowskiego oraz w Krzemionkach.

Ubogie w ściany wspinaczkowe nie są również Sudety. I tu wyróżnię czwarty i piąty w moim zestawieniu interesujący rejon wspinaczkowy w Polsce. Pierwszy z nich reprezentuje Kotlina Kłodzka ze swoimi Górami Stołowymi, z pięknymi widokami, wspaniałą bazą noclegową. Drugi reprezentuje Jelenia Góra ze swoimi uroczymi okolicami, choćby z takimi miejscami jak Rudawy Janowickie oraz Sokoliki.

Oczywiście naturalne skały nie wyczerpują tematu ciekawych miejsc wspinaczkowych w Polsce. Do listy, na której występuje Jura, okolice Krakowa, Tatry, Kotlina Kłodzka oraz region jeleniogórski należy dopisać też kilka ciekawych obiektów architektonicznych, które zostały zaadaptowane do celów wspinaczkowych. Jednym z nich jest tzw. „kielich” w Lubinie (woj. dolnośląskie), czyli dawna wieża ciśnień o charakterystycznym kształcie. Zresztą to najwyższa sztuczna ściana wspinaczkowa w Polsce (34 metry wysokości).

Dość ciekawe prezentuje się także Kraków nie tylko jako jego okolice, ale i miasto samo w sobie – to tutaj istnieje na terenie Centrum Wspinaczkowego Hutnik kilka ciekawych ścian, które może pokonać każdy zapaleniec.

Również Górny Śląsk może się pochwalić ciekawym obiektem, który znajduje się na terenie Bielska-Białej, a konkretnie w Centrum Wspinaczkowym Totem.

W zestawieniu nie może zabraknąć i stolicy, która oczywiście może pochwalić się wieloma ściankami wspinaczkowymi, a pośród nich godną polecenia jest ścianka „2 wieże”, czy też ścianka „Big Wall”.

Czym byłoby polskie wybrzeże bez możliwości powspinania się na profesjonalnych ścianach przystosowanych do tego celu? W związku z tym wart odwiedzenia jest m.in. Trójmiejska Hala Wspinaczkowa Elewator w Gdańsku.

Choć powyżej przedstawione miejsca, w których można realizować swoją pasję wspinania się są w moim mniemaniu bardzo interesujące – zachęcam wszystkich do szukania nowych miejsc, być może są jeszcze takie, które nie zyskały sobie odpowiedniej renomy, a na nią zasłużyły.

Tak na prawdę ciężko powiedzieć kiedy człowiek zaczął się wspinać. Może odziedziczył to po małpach? Może nauczył się tego w celu poszukiwania pożywienia, czy też bezpiecznego schronienia? Trudno jednoznacznie określić. Pewne jest jednak to, że już na terenie starożytnych Chin możemy odnaleźć ślady świadczące o posiadaniu umiejętności wspinaczkowych już u zarania dziejów. Mówię o chińskich akwarelach z około 400 roku p.n.e., na których to ukazani są wspinający się na skały ludzie.

Powszechnie jednak za początek alpinizmu uznaje się rok 1786, kiedy to miało miejsce pierwsze wejście na Mont Blanc (4810 m). Owego czynu dokonali: dr Michel Paccard oraz Jacques Balmat. Wraz z tym sukcesem rozpoczął się tzw. Złoty Wiek, czyli okres w którym miały miejsce pierwsze wejścia na wysokie szczyty. Okres ten kończy się wraz z nastaniem roku 1865 i zdobyciem Matterhornu (4478 m) przez Edwarda Whympera i Michela Croza wraz z siedmioosobowym zespołem. Jednakże do zdobycia pierwszych ośmiotysięczników trzeba było jeszcze trochę poczekać.

Pierwsze zdobycie szczytu, którego wierzchołek sięga ponad 8 tysięcy metrów n.p.m. Miało miejsce w roku 1950. Wówczas to Maurice Herzog i Louis Lachenal zdobyli Annapurnę (8091 m) w Nepalu. Okupili to jednak ciężkimi stratami, mianowicie nabawili się śnieżnej ślepoty oraz licznych odmrożeń, Herzog stracił m.in. palce u rąk (a on sam został wkrótce Ministrem Sportu). Pierwsze zimowe wejście na Annapurnę miało miejsce dopiero w roku 1987 i dokonali go polacy: Jerzy Kukuczka oraz Artur Hajzer.

W następnych latach „padały” kolejne wysokie wierzchołki ziemi, choćby w 1953 zdobyto najwyższy szczyt Ziemi, czyli Mount Everest (8850 m), choć powszechnie nie uznaje się go za najtrudniejszy do zdobycia. Uwadze alpinistów nie umknęła również Antarktyda, gdzie znajduje się potężny Masyw Vinsona o wysokości 4892 m. Zdobyli go Amerykanie dopiero w roku 1967 (a pierwszy Polak, a właściwie Polka – Mariola Popińska – dokonała tego dopiero w roki 1995).

Wart odnotowania jest również fakt, iż w 1986 roku Reinhold Messner zapisuje się w historii wspinaczki jako pierwszy zdobywca Korony Himalajów oraz Karakorum. Wydawać by się mogło, że w dziedzinie wspinaczki zostało już dokonane wszystko. Jednak tak na prawdę ta dziedzina życia dopiero otwiera się na ludzkość i oczekuje na całe tuziny przyszłych zdobywców i bohaterów. Jest jeszcze sporo do pokazania.

Miejscówka:
Fionnay Switzerland – Underground Paradise (8B+/V14)
Wspinacz:
Climber Fred Moix